Gisteren was het dan zover : 1st Katrijn oppiken en om 9 uur in de shopping.
Voor alle zekerheid nog nageltjes knippen en beentjes scheren want ofwel gaan we shoppen en wie weet gaan we wellnessen ....'t is een opportuniteit denk ik.
Het begint goed met een ontbijtje in 't binnenhof, so far so good. Buikje vol en ik ben klaar om erin te vliegen; komen die trienen met een opdracht : gezien de liefde van de man door de maag gaat en dat absoluut mijn sterkste talent niet is moet ik een lunch, bestaande uit hapje bij den apero, voorgerecht, hoofdschotel en dessert samenstellen, ingrediënten inkopen en als klap op de vuurpijl klaarmaken voor hen. Ze vinden zichzelf hilarisch. Dit is een mopje zeker? Nee. Allez stopt met mij te plagen! Nee. Kom we gaan winkelen. Nee! Die menen dat echt. Ik ga in shock! Dit is niet waar. Ik krijg geen keuze, ze volharden. Geen weg terug en ik ga uit mijn comfortzone. Als ze merken dat de strech te is, krijg ik enige hulp met het samenstellen van het menu.
Kerstomaatje met een smaakje
Guacamole met salsa en kip op een tortillia
Scampi diabolo
Moelleux met warme vanillesaus
En hop we zijn weg, 1st naar den delhaize (onzen goeien ouwen delhaize ),beetje zoeken, selfscsannen, we vinden alles
En hop naar de collegelaan ik krijg een outfitje aangemeten en plezier dat ze hebben om mij belachelijk te maken en maar dreigen met die pluimen. Ik onderga het.
Enfin ik begin erzowaar lol in te krijgen en uiteindelijk ook hulp.
De apero met hapjes veror e re n we op het terras en ik kijk nog eens voor een laatste keerover het muurtje naar de buren.
Hetvoorgerechtje wordt gesmaakt. En ik heb toch weeraliets bijgeleerd ivm tomaten pellen in de oven.
De hoofdschotel had ietx kruidiger gemogen, klaasieke fout.
Maar de grote uitdaging was het dessert. Bij de andere gerechten was ik al eens in de buurt geweest maar de moelleux :ik wist nog niet wat het was.
Met Jeroen Meus op de i-pad en een grote portiezelfvertrouwen dankzij leuke sfeer, cava en witte wijn ga ik aan de slag: wegen, meten, klusten, smelten, gieten, spuiten, oven voorverwarmen, gokken, keuzes maken en I DID IT!
Al zeg ik het zelf het is de piece de resistance van de dag.
Smullen man, de trienen zijn onder de indruk en er wordt niet meer gesproken over de pluimen.
Samen opruimen, en voldaan naar huis waar ik opnieuw kan beginnen : brocollipatatjes met worst .... ach ze weten niet beter ;-)
Niettevenstaande mijn ware paniek 's ochtends heb ik genoten.
Ina, we hebben je gemist maar ik nodig jullie uit in januari bij mij thuis en we doen het gewoon nog een keer .... maar Mimi, Lutje en Katrijn het zou ook kunnen dat ik een beetje weervraak neem dan. Jullie zijn gewaarschuwd!
Voor alle zekerheid nog nageltjes knippen en beentjes scheren want ofwel gaan we shoppen en wie weet gaan we wellnessen ....'t is een opportuniteit denk ik.
Het begint goed met een ontbijtje in 't binnenhof, so far so good. Buikje vol en ik ben klaar om erin te vliegen; komen die trienen met een opdracht : gezien de liefde van de man door de maag gaat en dat absoluut mijn sterkste talent niet is moet ik een lunch, bestaande uit hapje bij den apero, voorgerecht, hoofdschotel en dessert samenstellen, ingrediënten inkopen en als klap op de vuurpijl klaarmaken voor hen. Ze vinden zichzelf hilarisch. Dit is een mopje zeker? Nee. Allez stopt met mij te plagen! Nee. Kom we gaan winkelen. Nee! Die menen dat echt. Ik ga in shock! Dit is niet waar. Ik krijg geen keuze, ze volharden. Geen weg terug en ik ga uit mijn comfortzone. Als ze merken dat de strech te is, krijg ik enige hulp met het samenstellen van het menu.
Kerstomaatje met een smaakje
Guacamole met salsa en kip op een tortillia
Scampi diabolo
Moelleux met warme vanillesaus
En hop we zijn weg, 1st naar den delhaize (onzen goeien ouwen delhaize ),beetje zoeken, selfscsannen, we vinden alles
En hop naar de collegelaan ik krijg een outfitje aangemeten en plezier dat ze hebben om mij belachelijk te maken en maar dreigen met die pluimen. Ik onderga het.
Enfin ik begin erzowaar lol in te krijgen en uiteindelijk ook hulp.
De apero met hapjes veror e re n we op het terras en ik kijk nog eens voor een laatste keerover het muurtje naar de buren.
Hetvoorgerechtje wordt gesmaakt. En ik heb toch weeraliets bijgeleerd ivm tomaten pellen in de oven.
De hoofdschotel had ietx kruidiger gemogen, klaasieke fout.
Maar de grote uitdaging was het dessert. Bij de andere gerechten was ik al eens in de buurt geweest maar de moelleux :ik wist nog niet wat het was.
Met Jeroen Meus op de i-pad en een grote portiezelfvertrouwen dankzij leuke sfeer, cava en witte wijn ga ik aan de slag: wegen, meten, klusten, smelten, gieten, spuiten, oven voorverwarmen, gokken, keuzes maken en I DID IT!
Al zeg ik het zelf het is de piece de resistance van de dag.
Smullen man, de trienen zijn onder de indruk en er wordt niet meer gesproken over de pluimen.
Samen opruimen, en voldaan naar huis waar ik opnieuw kan beginnen : brocollipatatjes met worst .... ach ze weten niet beter ;-)
Niettevenstaande mijn ware paniek 's ochtends heb ik genoten.
Ina, we hebben je gemist maar ik nodig jullie uit in januari bij mij thuis en we doen het gewoon nog een keer .... maar Mimi, Lutje en Katrijn het zou ook kunnen dat ik een beetje weervraak neem dan. Jullie zijn gewaarschuwd!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten